مدتي است كه يكي از برادران خدوم در بستر بيماري قرار گرفته است. او كه از بدو انقلاب در درگيري گروهك هاي معاند در خطّه كردستان در لباس مقدس سپاه حضور پيدا كرد تا به امروز لحظه اي از دغدغه منديش نسبت به مردمان صميمي آن ديار نكاسته و همواره آداب همسنگري اش با شهيد كاظمي ها و شهيد بروجردي ها حفظ كرده و نگذاشته راهي كه آنها در پيش گرفتند لحظه اي متوقف و بي رهرو بماند.

برادر عزيز سردار فيض اردكاني كه امروز غريبانه در بستر بيماري با مرگ دست و پنجه نرم مي كند، در طول سال هاي حضور در جبهه سخت كردستان بارها و بارها تا پاي شهادت پيش رفت وليكن سرنوشت او چنين رقم خورد كه آزمون سخت تحمل دردهاي طولاني مدت جسماني را نيز پشت سر گذارد.چند روز پيش به اتفاق برادرم به عيادت او رفتم. قبل ز اينكه ديگر نتواند حرف بزند، فقط واژه شكر برزبانش جاري بود و بس. او معلمي توانا ، ساده و بي ريا اما با حوصله اي عجيب و ستودني است مشكلات مردم مظلوم و قدرشناس كردستان را بدون هيچ گونه چشمداشتي از اين اداره به آن اداره پيگيري مي كرد و آنچنان به اين خدمت عشق مي ورزيد كه همه همت خود را براي باز كردن گرهي از صدها گره مردمان آن ديار مي گماشت.«حسين فيض» براي همه مردم كُرد نامي آشناست چون آنها را باور داشت. روحيه مردمي و صفاي باطن و رفتار صميمي او هيچ گاه فراموش شان نمي شود.همه آنهايي كه مي خواهند خدمت بي منت داشته باشند بايد او را الگوي خود بدانند.آنها كه دغدغه اسلام و انقلاب و ارزش هاي برآمده ازآن دارند و مي خواهند بر سيره امام (ره) و رهبري حركت كنند بايد قدردان وجود امثال «فيض ها» باشند و از آنها سراغ بگيرند و احوالي بپرسند تا اين چشمه هاي زلال و «فياض» نخشكد. اين سرزمين براي رويش «حيات طيبه» همچنان نيازمند انسان هاي پاك و صاف و بي غل و غش و بي ادعاست، انسان هايي كه سرمايه وجودشان را وقف بي پناهان و محرومان جامعه كرده اند.