همه صاحب‌نظران براين موضوع اتفاق نظر دارند كه پيروزي انقلاب اسلامي به عنوان يك پديده شگرف در جهان امروز، حاصل «وحدت ملي» بوده است.
 و همچنين دستاورد‌هاي گران سنگ اين انقلاب و نظام جمهوري اسلامي نيز برگرفته از « وحدت ملي» است. فائق آمدن بر هشت سال جنگ تحميلي ، رقم خوردن پيشرفت‌هاي بزرگ علمي، فني و اقتصادي‌، همه و همه در گرو وحدت و انسجام ملي است. بديهي است خدشه و انشقاق بين صفوف ملت مي‌تواند نه تنها پيشرفت و تعالي نظام و انقلاب را متوقف سازد بلكه دستاوردهاي بزرگ ملت ايران را تحت شعاع قرار دهد و آسيب‌پذير سازد.

هر چند اختلاف بين انديشمندان، صاحب‌نظران و تئوري پردازان مي‌تواند راهگشا باشد وباعث تعالي در فكر و انديشه جامعه گردد اما اختلاف در ميان مسئولين نظام و ساختارهاي رسمي و نهادهاي قانوني كشور مي‌تواند به يك نظام حكومتي آسيب‌هاي جدي وارد سازد و براي نظام جمهوري اسلامي ايران كه از سوي قدرت‌هاي مسلط جهاني تحت فشار و هجمه است خطرناك و شكننده باشد.
اختلاف بين مسئولين و اركان نظام كه قواي سه‌گانه حاكميت نظام را تشكيل مي‌دهند ، باعث تزلزل در ساختارهاي اجرايي، قانونگذاري و سياستگذاري شده و ايجاد شكاف در اندامواره نظام خواهد كرد. در نتيجه نظامي كه مي‌خواهد در درون شاهد برنامه‌هاي توسعه‌اي و راهبردي باشد و از بيرون با سياست‌هاي تهاجمي دشمن مقابله كند، در خواهد ماند.
 اختلاف در ساختارهاي حاكميتي ، قطعا باعث اختلاف در جامعه خواهد شد و وحدت ملي را دچار خدشه مي‌سازد. اختلاف، آتش به خرمن وحدت ملي  وامنيت ملي خواهد زد.
 به هر ميزان هماهنگي و تعامل بين ساختارهاي حكومتي و مسئولين نظام و مديران ارشد بيشتر باشد به همان ميزان باعث هم ‌افزايي در پيشبرد برنامه‌هاي راهبردي نظام مي‌شود. به غلط اين تصوير وجود دارد كه اگر رقيب سياسي كه تا ديروز رفيق و همراه بود امروز از ميدان بدر رود عاملي براي موفقيت مي‌شود. اين موضوع در هر سطحي مصداق خودش را دارد و مي‌توان ياد‌آور شد به عنوان مثال موفقيت در سه ركن نظام شامل دستگاه اجرايي، قضائي و قانونگذاري عاملي براي موفقيت هر يك از سه دستگاه خواهد بود. . تضعيف، شكست و عدم موفقيت منجر به عدم موفقيت دو دستگاه ديگر خواهد شد.
اقتدار ملي در گرو همگرايي بين اركان نظام حول محور ولايت فقيه و رهبري نظام مي‌باشد. اقتدار ملي عاملي براي شكوفايي و بالندگي عرصه‌هاي سياسي، اجتماعي ، فرهنگي ، نظامي و اقتصادي  مي‌باشد. عزم و اراده ملي كه تضمين كننده تحقق آرمان‌هاي يك ملت است در سايه اقتدار و وحدت ملي شكوفا مي‌شود. عزم و اراده ملي براثر اختلافات به شدت آسيب پذير و ناكارآمد مي‌گردد.
اختلافات و عدم همگرايي بين اركان نظام و حتي در درون يك ساختار مهمترين عامل ناكارآمدي است، چرا كه باعث مي‌شود تا از فرصت‌هاي پيش روي استفاده نگردد و از ظرفيت‌ها كمترين استفاده شود ، هزينه‌هاي مديريت منابع به شدت افزايش يابد و ياس و نااميدي بر نشاط و پايداري جامعه غلبه نمايد.
 از بدو پيروزي انقلاب اسلامي براثر اختلافاتي كه در درون نظام و ساختارهاي حكومتي به وجود آمده و به آن دامن زده شده است، فراز و نشيب‌ها و لطمات زيادي در عرصه‌هاي گوناگون شاهد بوده‌ايم و به حول و قوه الهي و با تدابير امام راحل(ره) و مقام معظم رهبري آثار برجا مانده برخي از اختلافات مرتفع شده است. وليكن به نظر مي‌رسد پديده اختلاف در اركان و بين مسئولين نظام آنچنان اثرات مخربي دارد كه نبايد به سادگي از كنار آن گذشت. اين امر عارضه‌اي است كه بايد آسيب‌شناسي نمود و با آن برخورد كرد. ممكن است با اصلاح ساختارها و تحقق نظام پارلماني و يا اصلاح فرايندهاي انتخاباتي و نظام‌هاي اقتصادي ، فرهنگي واجتماعي برخي از اختلافات را پيشگيري كرد اما نبايد از اخلاق و منش‌هاي فردي و گرايش‌هاي ناصواب غافل‌ ماند. خودبيني ، خودپسندي ، غرور ، استفاده از قدرت براي متاع دنيايي، فراموش كردن خداوند و ارزشهاي اسلامي و انساني و عدم پايبندي به قانون و قراردادهاي اجتماعي از جمله صفاتي است كه ممكن است در بهترين ساختار، انسان را به ورطه تقابل واختلاف بي‌حاصل بكشاند كه بايد براي اينها. نيز چاره اي انديشيد.

تاريخ نگارش مطلب : 25/01/91